تاریخچه موی تای

موی تای یکی از هنر های رزمی منحصر به فرد است که در قرن هجدهم در تایلند شکل گرفت. اغلب به آن هنر هشت اندام می گویند، زیرا برخلاف سایر هنر های رزمی ایستاده که بر رویکرد سفت و سخت چهار دستی برای ضربه زدن و دست و پنجه نرم کردن تاکید می کردند، این ورزش نه تنها از بازو ها و پا ها بلکه از ساق پا، زانو و آرنج نیز استفاده می کرد.

ریشه موی تای و تاریخچه آن

تاریخچه موی تای می ‌تواند ریشه در سایر هنر های رزمی هند و آسیای جنوب شرقی مانند موی بوران داشته باشد. در مراحل اولیه توسعه خود، این هنر رزمی در طول دهه های متوالی جنگ بین پادشاهی آیوتایای تایلند و سلسله کنباونگ برمه، جایگاه خود را در میدان نبرد پیدا کرد. در این دوره از درگیری، این ورزش به عنوان یک هنر مبارزه منحصر به فرد اصلاح و متمایز شد.
این ورزش در دوران سلطنت چولالانگکورن که به نام راما V نیز شناخته می‌شود شروع به کار کرد. در طول این دوره از ثبات و شکوفایی در تاریخ موی تای، هنر رزمی به خارج از میدان نبرد مهاجرت کرد و با استحکام بیشتری به فرهنگ تایلندی رفت.
در اوایل قرن بیستم، بازرگانان بریتانیایی بوکس سبک غربی را به تایلند آوردند و این امر اجتناب ناپذیر بود که این دو هنر جنگی شروع به ترکیب کردند. در سال 1919 دو هنر رزمی متمایز با هم ادغام شدند و بوکس موی تای و بوکس سبک غربی به عنوان یک سبک مبارزه واحد آموزش داده شد.
در سال 1920، مسابقات این هنر رزمی یک داور در یک رینگ بوکس سه طناب با گوشه های پر شده بود. به طور سنتی، مبارزان موی تای با طناب هایی که به دور مشت ها و پاها بسته شده بودند، مبارزه می کردند. طناب ها ضربات و مشت ها را بسیار دردناک می کرد و مرگ مبارزان در رینگ غیرمعمول نبود. به منظور ایمنی، مبارزان این ورزش با دستکش ‌های بوکس چرمی و جوراب ‌های ضخیم مبارزه می کردند.

بیشتر بدانید: تاریخچه و چگونگی انجام ورزش کرابی کرابونگ

بهترین مبارزان تاریخ موی تای

پوت لورلک یکی از اولین قهرمانان این رشته ورزشی بود. لورلک در دهه 1970 موفق به کسب پیروزی شد. استایل برازنده او لقب بوکسور فرشته را برای او به ارمغان آورد. او به دلیل موی فمور بودن، مبارز موی تای که سبکش با ضربات سریع و جراحی متمایز می شود، شناخته شده بود.
سومبات بانچامک یکی دیگر از قهرمانان این ورزش است. قدرت رزمی او باعث شد لقب نیلوفر سفید را به او بدهند. در طول دهه 2000 او کمربند های متعددی را در دسته های وزن موی تای به دست آورد و در چندین فیلم اکشن بازی کرد. 
نامسکنوی یودثاگرنگامتورن پس از کسب دو عنوان بهترین مبارز سال در سال های 1996 و 1999، بازنشسته شد و به عنوان مربی این ورزش در سنگاپور مشغول شد. یودثاگارنگامتورن که در آغاز دهه 1980 با معرفی موی تای به مخاطبان گسترده‌تری شناخته می‌شود، در اوایل کار خود با تبعیض مواجه شد، زیرا عضوی از اقلیت کوچک مسلمان تایلند بود. 

تجهیزات:
شما برای تمرین یک طناب پرش مناسب، دستکش های فوکوس و مجموعه ای از پد های ضربه موی تای لازم دارید. استفاده از این ابزار ها به شما کمک می کند تا در حین تمرین کمترین ضربه به بدن شما وارد شود و احتمال مصدوم شدن کاهش پیدا کند. 

قوانین:
طبق دستورالعمل ‌های تعیین ‌شده توسط شورای جهانی موی تای، مبارزی که واجد شرایط مسابقات حرفه ‌ای است، باید بیش از 15 سال سن داشته باشد و وزن او حداقل 45 کیلوگرم باشد.
مسابقات موی تای پنج راند دارد و هر راند سه دقیقه طول می کشد. بین هر راند دو دقیقه استراحت وجود دارد. خود مسابقه در یک رینگ بوکس مربع شکل با چهار طناب در هر طرف و چهار ستون گوشه دار انجام می شود.
قبل از شروع دور اول، هر دو مبارز رقصی تشریفاتی wai-kru را اجرا می کنند که با انواع آلات موسیقی سنتی تایلند همراهی می شود. هدف از wai-kru این است که مبارزان به استادان مربوطه خود احترام مناسبی قائل شوند.

آیا موی تای برای همه مناسب است؟

موی تای یک ورزش پیچیده و خطرناک با تاریخچه غنی است. تمام ورزش های رزمی خطر آسیب یا حتی مرگ را به همراه دارند. اگر می خواهید این ورزش را به صورت حرفه ای یا فقط در اوقات فراغت خود ادامه دهید، قبل از وارد شدن به رینگ حتما با یک مربی ماهر در این رشته و یک پزشک مشورت کنید. 
در حالی که باشگاه ‌های موی تای در همه جا وجود دارند، مطمئن شوید که هر سازمان محلی یا باشگاهی که می خواهید در آن آموزش این هنر رزمی را شروع کنید، دارای مجوز مناسب باشد. این ورزش برای مبارزان تازه کار مناسب نیست و مطمئنا برای همه افراد انتخاب مناسبی نمی باشد. مطمئن شوید که خطرات موی تای را درک کرده ‌اید، قبل از اینکه این هنر رزمی جذاب و چالش‌برانگیز را امتحان کنید.