وای کرو موی تای

وای کرو رقص نیست، هرچند از بیرون شبیه رقص به نظر می‌رسه. مراسمیه که موی تای‌کار قبل از مبارزه اجرا می‌کنه و هر حرکتش معنی داره. من اولین بار این مراسم رو در انستیتوی موی تای بانکوک یاد گرفتم و بعدها بارها اجراش کردم – اینجا هرچی می‌دونم رو نوشتم.

وای کرو چیست؟

وای کرو در موی تای مراسمی است که مبارز پیش از شروع مبارزه، داخل رینگ اجرا می‌کنه. هدفش ادای احترامه – به استاد، به خانواده و به سنتی که این هنر رزمی رو ساخته. اسمش هم از همین میاد: «وای» یعنی ادای احترام و «کرو» یعنی استاد.

اما وای کرو فقط تشریفات نیست. در عمل چند کار همزمان انجام میده: بدن مبارز رو گرم می‌کنه، ذهنش رو متمرکز می‌کنه، و بهش فرصت میده قبل از درگیری، زمین رینگ و فضای اطراف رو بسنجه.

چرا بیش از هشتاد فرم مختلف وجود دارد؟

فرم‌های وای کرو موی تای متنوع هستش و هر باشگاه و یا هر تیمی میتونن فرم وای کرو خودشونو داشته باشن و ما بیش از هشتاد فرم وای کرو داریم. دلیلش اینه که این مراسم قرن‌ها سینه به سینه منتقل شده و هر اردوگاه تمرینی در تایلند، امضای خودش رو بهش اضافه کرده.

البته نمادهایی که تو وای کرو نشون میدن، تو مفهوم یکی هستن. یعنی ممکنه دو تا مبارز از دو باشگاه مختلف حرکات متفاوتی اجرا کنن، ولی هر دو دارن یک چیز رو می‌گن.

معنی نمادها؛ هر حرکت چه می‌گوید

کوبیدن پا به زمین در شروع: نشانه‌ی سنجیدن محکم بودن زمینه. مبارز داره زمینی که قراره روش بجنگه رو امتحان می‌کنه.

ستایش و احترام: بعد از اون شروع می‌کنه به ستایش خدا و احترام به استاد و خانواده – که در مفهوم یعنی «قدرتمان را از آن‌ها می‌گیریم».

نماد عقاب: کوبیدن پای عقب و نگاه کردن به دم عقاب. عقاب در فرهنگ تایلندی نماد تیزبینی و تسلط بر فضاست.

کوبیدن پا جلوی گوشه‌ی حریف: نشانه‌ی قدرت‌نمایی جلوی حریفه. مبارز داره فضای رینگ رو از آنِ خودش اعلام می‌کنه.

و نمادها و نشانه‌های دیگری که هر کدام داستان‌های جذاب خودشون رو دارن. در ویدئوی این صفحه به آموزش و اجرای وای کرو موی تای پرداختم که ساده و قابل انجامه.

تجربه‌ی من؛ از بانکوک تا جنگل

وقتی در انستیتوی موی تای بانکوک این مراسم رو یاد گرفتم، فکر می‌کردم صرفا یک آیین سنتیه که باید بلد باشی. برداشتم بعدها عوض شد.

چندین بار وای کرو رو در جنگل، با شاگردانم اجرا کردم. چیزی که اونجا فهمیدم این بود: این مراسم یک حس قدرت بهت میده، ولی قدرتی بدون شلوغ‌کاری. سر و صدا نداره، خودنمایی نداره – آروم و درونیه. و تمرکز رو به شکل محسوسی بالا می‌بره.

به نظر من همین‌جاست که وای کرو از یک آیین تبدیل می‌شه به ابزار. اون چند دقیقه‌ای که مبارز داره حرکات رو اجرا می‌کنه، در واقع داره ذهنش رو از هیاهوی بیرون جدا و روی کاری که قراره انجام بده متمرکز می‌کنه. این دقیقا بخشی از چیزیه که من بهش هوش رزمی می‌گم – آمادگی ذهنی پیش از آمادگی بدنی.

چرا در ایران کمتر کار می‌شود؟

سخت‌ترین بخش وای کرو برای شاگردهای ایرانی، خود حرکات نیست – اینه که کمتر جایی کار میشه. بیشتر باشگاه‌های موی تای در ایران مستقیم می‌رن سراغ تکنیک و آمادگی جسمانی، و این بخش رو رد می‌کنن.

نتیجه‌ش اینه که خیلی‌ها بعد از سال‌ها تمرین موی تای، هیچ‌وقت وای کرو رو اجرا نکردن. به نظر من این یک چیزی رو از تمرین کم می‌کنه. موی تای فقط مجموعه‌ای از ضربات نیست؛ یک سنت دو هزار ساله‌ست و وای کرو دروازه‌ی ورود به اون سنته. اگه به تاریخچه موی تای نگاه کنید، می‌بینید این مراسم از همون ابتدا بخشی از هویت این رشته بوده.

پیشنهاد من به کسی که موی تای کار می‌کنه اینه: حتی اگه باشگاهتون آموزش نمیده، یک فرم ساده رو یاد بگیرید و قبل از تمرین اجراش کنید. تفاوتش رو در تمرکزتون حس می‌کنید. اگه هم به تفاوت‌های این رشته با سبک‌های مشابه علاقه دارید، در تفاوت کیک بوکس و موی تای مفصل توضیح دادم.

شما میتوانید برای آموزش دفاع شخصی هم به صورت آنلاین و هم به صورت حضوری ثبت‌نام کنید.