اولین جلسه کلاس جوجیتسو برزیلی؛ چه انتظاری داشته باشید

قبل از جلسه اول، تقریباً همه یه سوال مشترک دارن. و برخلاف چیزی که فکر می‌کنین، سوالشون این نیست که «چی یاد می‌گیرم؟»

سوالشون اینه: «آسیب که نمی‌بینم؟ دستم که نمی‌شکنه؟»

منطقیه. جوجیتسو از بیرون که نگاه می‌کنی، آدما دارن دست و پای همدیگه رو می‌پیچونن. ولی اگه بخوام کوتاه جواب بدم: نه. و توی این مقاله دقیقاً می‌گم چرا. اگه با خود رشته آشنا نیستین، اول همه چیز در مورد جوجیتسو برزیلی رو بخونین؛ اینجا فقط درباره جلسه اوله.

چرا BJJ کمتر از چیزی که فکر می‌کنی خطرناکه

جوجیتسو برزیلی یه ویژگی داره که خیلی از رشته‌های دیگه ندارن: کلید توقف دست خودته.

توی بوکس، ضربه که خورد، خورده. نمی‌تونی وسط راه بگی صبر کن. ولی توی جوجیتسو، هر تکنیکی تدریجی اعمال می‌شه. یعنی از لحظه‌ای که فشار شروع می‌شه تا لحظه‌ای که واقعاً دردناک بشه، چند ثانیه فاصله هست. توی همون فاصله، تو «تپ» می‌زنی و همه‌چیز تموم می‌شه.

تپ یعنی دو تا ضربه با دست به بدن حریف یا زمین. همین. و طرف مقابل موظفه فوراً ول کنه. این توی فرهنگ باشگاه‌های جدی BJJ یه قانون مقدسه، نه یه توصیه. البته این به این معنی نیست که ریسک صفره؛ درباره خطرات جوجیتسو و روش پیشگیری جداگانه نوشتم.

چی ببر، چی بپوش

برای جلسه اول لازم نیست کیمونو بخری. یه تی‌شرت و شلوار ورزشی راحت که کش داشته باشه کافیه. اکثر باشگاه‌ها هم کیمونوی امانی دارن اگه لازم شد.

چند تا چیز ولی واقعاً مهمن:

• ناخنای دست و پا کوتاه. این نه یه توصیه بهداشتی، یه الزام ایمنیه. ناخن بلند روی تشک یعنی خراش روی صورت هم‌تیمی.
• هیچ زیورآلاتی. حلقه، گردنبند، ساعت، همه رو دربیار.
• حوله و بطری آب. باور کن بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی عرق می‌کنی.
• اگه محافظ دهان داری بیار، ولی جلسه اول معمولاً لازم نیست.

جلسه اول چطور می‌گذره

معمولاً سه بخش داره. اولش گرم کردن، که توی جوجیتسو بیشتر روی حرکت روی زمینه: غلت زدن، شرمپ، جابه‌جایی. اینا عجیب به‌نظر می‌رسن ولی پایه همه‌چیزن و توی مفاهیم بنیادین جوجیتسو برزیلی مفصل توضیحشون دادم.

بعدش تکنیک روز. مربی یه حرکت نشون می‌ده و با یه هم‌تیمی تمرینش می‌کنین. اینجا هیچ فشاری نیست، فقط تکرار.

و آخرش رولینگ، که اگه باشگاه خوبی باشه، جلسه اول یا اصلاً واردش نمی‌شی یا خیلی سبک.

اولین رولینگ: اشتباهی که همه می‌کنن

راستش یه صحنه هست که بارها دیدمش. مبتدی می‌ره روی تشک، دو دقیقه بعد نفسش بریده و باید بشینه کنار.

دلیلش آمادگی جسمانی نیست. خیلی وقتا طرف از خیلی‌های دیگه ورزیده‌تره. دلیلش اینه که تمام مدت داره زور می‌زنه.

هر عضله بدنش منقبضه. هر لحظه داره با تمام قدرت هل می‌ده. و بدن انسان اینجوری بیشتر از دو سه دقیقه دوام نمیاره.

کسی که تجربه داره، ۹۰ درصد وقت رولینگ رو آرومه و فقط توی لحظه‌های درست انرژی می‌ذاره. این چیزیه که با ماه‌ها تمرین میاد، نه با توصیه. ولی دونستنش از قبل کمک می‌کنه که خودتو اذیت نکنی.

اینو جدی بگیر: هدف جلسه اول برد نیست. اینه که آخر جلسه هنوز نفس داشته باشی.

آداب تشک

• قبل و بعد از هر رولینگ با هم‌تیمی دست بده. توی همه باشگاه‌های جدی این رسمه.
• اگه جایی از بدنت درد داره یا مصدومیت داری، همون اول به هم‌تیمیت بگو.
• با لباس تمیز بیا. جوجیتسو ورزش تماسیه و این احترام به بقیه‌ست.
• اگه چیزی رو نفهمیدی، بپرس. هیچ‌کس ازت انتظار نداره جلسه اول چیزی بلد باشی.

چقدر طول می‌کشه تا بفهمی چی خبره

حدود یک ماه.

این چیزیه که بارها دیدم. جلسات اول همه‌چیز گنگه، بدن دردناکه، و حس می‌کنی هیچی نمی‌فهمی. بعد از حدود یه ماه بدن عادت می‌کنه و یهو می‌بینی داری موقعیتا رو تشخیص می‌دی. نه اینکه بلد شدی، ولی دیگه گم نیستی.

پس اگه بعد از دو سه جلسه ناامید شدی، طبیعیه. یه ماه بهش وقت بده. ۶ نکته برای مبتدیان جوجیتسو هم برای همین دوره نوشته شده.

چیزی که کسی درباره‌ش حرف نمی‌زنه

جوجیتسو یه درس می‌ده که ربطی به تکنیک نداره: چطور وقتی همه‌چیز از کنترلت خارجه، آروم بمونی.

توی رولینگ، مدام توی موقعیت بدی. کسی روته، فشار هست، راه خروج معلوم نیست. و باید فکر کنی. این دقیقاً همون تمرینیه که توی مفهوم هوش رزمی روش کار می‌کنم؛ عملکرد ذهن زیر فشار. و به‌نظرم ارزشش از هر سابمیشنی بیشتره.

جمع‌بندی

خلاصه جلسه اول قرار نیست خوب باشه. قراره شروع باشه. با لباس راحت، ناخن کوتاه، و این ذهنیت که اومدی یاد بگیری نه ببری، برو روی تشک. اگه ترجیح می‌دی مسیر رو با راهنمایی مستقیم شروع کنی، آموزش خصوصی ورزش‌های رزمی هم گزینه‌ایه.