.webp)
یکی از پرتکرارترین سوالهایی که ازم میپرسن اینه که تفاوت کیک بوکس و موی تای در چیه. از بیرون که نگاه کنی هر دو شبیه همان – مشت و لگد و رینگ – ولی وقتی سالها هر دو رو از نزدیک ببینی، تفاوتها خودشون رو نشون میدن. اینجا چیزهایی رو نوشتم که خودم در تمرین و مبارزه دیدم.
قدمت و ریشه؛ کیک بوکسینگ از کجا آمد؟
در مورد قدمت این دو رشته رزمی نظرهای مختلفی وجود داره. بعضی منابع قدمت کیک بوکسینگ رو دو هزار سال و از ژاپن میدونن و برخی سی تا هفتاد سال با بنیانگذاری اروپاییها. برخی منابع میگن کیک بوکسینگ ترکیبی از سه رشته رزمی موی تای، بوکس و کاراته هست و برخی عقیده دارن کیک بوکسینگ حاصل از سه رشته رزمی تکواندو، بوکس و کاراته هستش.
نظر من رو بخواید بدونید، به نظر من اروپاییها مروج کیک بوکسینگ هستن و حتی الفاظ تکنیکهای کیک بوکسینگ به زبان انگلیسی هست و حاصل از سه رشته رزمی تکواندو، بوکس و کاراته و فکر نکنم عمر بیشتر از هفتاد سال رو داشته باشه.
موی تای؛ دو هزار سال قدمت
اما موی تای دارای قدمت معلوم دو هزار ساله و یک رشتهی رزمی سنتی تایلندی هستش. همین سنتی بودن باعث شده موی تای چیزهایی داشته باشه که کیک بوکسینگ نداره – مثل مراسم وای کرو که قبل از هر مبارزه اجرا میشه و بخشی از هویت این رشتهست.
یک تفاوت مهم دیگه هم اینجاست: در موی تای تاکتیکهای گلاویز شدن و حتی تکنیکهای سابمیشن آموزش داده میشه ولی در کیک بوکس این آموزشها وجود نداره. یعنی موی تایکار برای فاصلهی نزدیک و درگیری تنبهتن آمادهست، در حالی که کیک بوکسور بیشتر در فاصلهی متوسط کار میکنه.
تفاوتهای اصلی در نحوهی اجرا
اینجوری به نظر میرسه که این دو رشته رزمی شباهتهای زیادی به همدیگه دارن اما در نحوه اجرای ضرباتشون تفاوتهایی هم با هم دارن.
ریتم ضربات
ضربات موی تای معمولا تکضربی هست ولی در کیک بوکسینگ از ضربات پیدرپی و ممتد استفاده میشه. این تفاوت ریتم، کل شکل مبارزه رو عوض میکنه: موی تایکار منتظر لحظهی درست میمونه و یک ضربهی سنگین میزنه، کیک بوکسور با ترکیب و حجم کار میکنه.
فاصله و استفاده از آرنج و زانو
در موی تای حریف سعی میکنه اونقدر نزدیک بشه که بتونه ضربات آرنج و زانو رو بزنه و میتونم بگم تخصصی همهی ضربات آرنج و زانو رو کار میکنن. اما تو کیک بوکسینگ ضرباتی مثل بک فیس کیک یا بک کیک و این نوع ضربات پا هم در کنار ضربات زانو و آرنج بیشتر تمرین میکنن.
گارد
در موی تای معمولا گارد دستها بالا و کف دست رو به جلو هست، ولی معمولا در کیک بوکسینگ گارد بستهتره و حتی دندههای شناور رو هم پوشش میده. این تفاوت اتفاقی نیست – گارد باز موی تای برای گرفتن و کنترل کردن حریف در فاصلهی نزدیک طراحی شده، گارد بستهی کیک بوکسینگ برای دفاع در برابر ترکیبهای سریع.
ضربات مشت و چرخش بدن
در ضربات مشت مستقیم، به خصوص جب، موی تایکار موومنتی به سمت جلو بر میداره و چرخش پا ندارن و فقط در ضربات کراس چرخش پا اون هم خیلی کمتر دارن. ولی در کیک بوکسینگ استفاده از نیروی چرخش پا و کمر بیشتر دیده میشه.
نحوهی زدن ضربات پا
و تفاوت جالبی هم که دارن: موی تایکار ضربات کیک رو صاف میزنه، اما در کیک بوکسینگ ضربات پا موقع زدن از زانو باز و بسته میشه و این میتونه موجب گمراه کردن حریف بشه.
کدام را انتخاب کنم؟
این تفاوتهایی بود که به ذهنم رسید و تایپش کردم، چون سوال راجبش زیاد پیش میاد. اما اگه بخوام جمعبندی کنم:
اگه هدفتون آمادگی برای موقعیتهای واقعی و درگیری در فاصلهی نزدیکه، موی تای به کارتون میاد – چون کلینچ، آرنج و زانو رو کار میکنید و اینها در فضای بسته و فاصلهی کم جواب میدن. اگه دنبال آمادگی جسمانی، سرعت و تنوع ضربه هستید و محیط ورزشی و مسابقهای براتون جذابتره، کیک بوکسینگ گزینهی راحتتریه و معمولا در ایران هم باشگاه بیشتری براش پیدا میکنید.
بازم میگم، هیچکدوم بهتر از اون یکی نیست. مهم اینه که کدوم با بدن و هدف شما جور دربیاد. از تکنیکهای هر دو رشته در آموزش دفاع شخصی استفاده میشه، و اگه در تهران هستید میتونید برای آموزش حضوری دفاع شخصی اقدام کنید.
.png)
دیدگاهِ شما
برای ثبتِ دیدگاه نیازی به عضویت نیست — دیدگاهتان پس از تأیید و پاسخ نمایش داده میشود.