بهترین ورزش رزمی برای کودکان؛ راهنمای واقعی والدین

والدینی که برای ثبت‌نام بچه‌شون میان، تقریباً همیشه یکی از این سه تا رو می‌خوان: بچه بتونه از خودش دفاع کنه، انرژیش تخلیه شه و نظم یاد بگیره، یا اعتماد به نفسش بره بالا.

و جالبه که هر سه‌تاش درسته. ورزش رزمی واقعاً هر سه رو می‌ده.

ولی سوالی که می‌پرسن معمولاً غلطه. می‌پرسن «کدوم رشته بهتره؟» در حالی که سوال درست اینه: «بچه من کدومو دوست داره؟» توی کدام ورزش رزمی بهتر است بحث کلی رو نوشتم؛ اینجا فقط درباره بچه‌هاست.

بزرگ‌ترین اشتباهی که می‌بینم

ببین قضیه اینه: پدر و مادر رشته رو انتخاب می‌کنن، نه بچه.

پدری که خودش کاراته کار کرده، بچه‌شو می‌بره کاراته. مادری که شنیده جوجیتسو برای دفاع بهتره، بچه رو می‌بره جوجیتسو. و بچه هیچ‌وقت ازش پرسیده نشده.

نتیجه‌ش قابل پیش‌بینیه. بچه چند ماه می‌ره، حوصله‌ش سر می‌ره، بهانه میاره، و آخرش ول می‌کنه. بعد والدین فکر می‌کنن بچه‌شون اهل ورزش نیست.

در حالی که مشکل رشته بود، نه بچه.

اینو جدی بگیر: بچه‌ای که رشته‌شو دوست داشته باشه، سال‌ها ادامه می‌ده. بچه‌ای که مجبور شده، چند ماه.

پس چطور انتخاب کنیم

ساده‌ترین راه اینه که ببریدش چند تا جلسه آزمایشی، از رشته‌های مختلف. اکثر باشگاه‌ها این امکانو می‌دن.

و بعد نگاه کنین کدومو بیشتر دوست داشت. نه اینکه کدوم به‌نظر شما بهتر بود.

اگه بخوام یه دسته‌بندی کلی بدم که کمک کنه اول از کجا شروع کنین:

• بچه پرانرژی که دوست داره بدوه و بپره: تکواندو یا کاراته. حرکت زیاد، فضای باز، و ساختار کلاسی که براش جذابه.

• بچه آروم‌تر یا کمی خجالتی: جوجیتسو یا جودو. تماس نزدیک‌تره و کم‌کم اعتماد به نفس می‌سازه، بدون اینکه لازم باشه جلوی جمع نمایش بده.

• بچه‌ای که از ضربه خوردن می‌ترسه: رشته‌های گراپلینگ. چون ضربه‌ای در کار نیست و ترسش زودتر می‌ریزه.

اینا قانون نیستن، فقط نقطه شروعن. بچه ممکنه دقیقاً برعکس چیزی که فکر می‌کنین رو انتخاب کنه.

دختر و پسر فرقی نداره

این سوالو زیاد می‌پرسن و جوابم قاطعه: نه.

هیچ رشته‌ای «مخصوص پسرا» یا «مناسب دخترا» نیست. چیزی که واقعاً فرق ایجاد می‌کنه مربی و فضای کلاسه.

یه کلاس با مربی خوب و فضای محترمانه، برای دختر و پسر یکسان کار می‌کنه. یه کلاس با فضای بد، برای هیچ‌کدوم خوب نیست. اگه دنبال اطلاعات بیشتر درباره بانوان هستین، بهترین ورزش‌های رزمی برای بانوان و ام‌ام‌ای زنان رو ببینین.

سن شروع

اکثر باشگاه‌ها از حدود ۵ تا ۶ سالگی کلاس کودکان دارن. قبل از اون، کلاسا بیشتر بازی و حرکته تا تکنیک، که اتفاقاً برای اون سن درسته.

نکته مهم‌تر از سن، اینه که کلاس متناسب با گروه سنی باشه. بچه ۶ ساله نباید توی کلاس نوجوونا تمرین کنه. اگه نگران اثر تمرین بر رشد بچه هستین، تاثیر ورزش رزمی بر رشد قد کودکان رو جداگانه نوشتم.

درباره دفاع شخصی

خیلی از والدین اصلاً به این دلیل میان. و باید یه چیزو صادقانه بگم.

ورزش رزمی به بچه کمک می‌کنه، ولی نه اونجوری که فکر می‌کنین. مهم‌ترین چیزی که یاد می‌گیره تکنیک نیست؛ اینه که چطور وایسه، چطور نگاه کنه، و چطور بترسه ولی قفل نکنه. اینا بیشتر از هر تکنیکی جلوی قلدری رو می‌گیرن. دفاع شخصی کودکان رو هم بخونین.

توقع نتیجه سریع نداشته باشین

شش ماه اول تقریباً هیچ‌چیز چشمگیری اتفاق نمی‌افته. بچه چند تا حرکت یاد می‌گیره و همین.

تغییرای واقعی، یعنی اعتماد به نفس و نظم و توانایی، بعد از یکی دو سال دیده می‌شن. اگه هر شش ماه رشته رو عوض کنین، هیچ‌وقت به اون نقطه نمی‌رسین. درباره ترتیب یادگیری، کدام ورزش رزمی را اول یاد بگیریم کمک می‌کنه.

جمع‌بندی

خلاصه بهترین ورزش رزمی برای بچه شما، اونیه که خودش دوستش داشته باشه. مربی و فضای کلاس از خود رشته مهم‌ترن، دختر و پسر فرقی ندارن، و صبر داشته باشین. اگه می‌خواین برنامه متناسب با بچه خودتون چیده بشه، آموزش خصوصی ورزش‌های رزمی رو ببینین.