دفاع شخصی در برابر چند مهاجم؛ وقتی فرار گزینه اول نیست

هر وقت سر کلاس سناریوی چند مهاجم تمرین می‌کنیم، یه صحنه تکراری دارم که از قبل می‌دونم اتفاق می‌افته. شاگرد وسط وایمیسه، دو سه نفر از زاویه‌های مختلف نزدیکش می‌شن، و اون... همون‌جا می‌مونه. پاهاش قفل می‌شه. می‌خواد کار نفر اول رو تموم کنه بعد بره سراغ بعدی. تا به خودش بیاد، محاصره شده.

تقریباً همه اینکارو می‌کنن. بار اول، همه.

چرا؟ چون همه تمرین‌هایی که تا اون روز کردن، یک‌به‌یک بوده. کل آموزش دفاع شخصی کلاسیک روی فرض یه حریف بنا شده. ولی واقعیت خیابون قرارداد نمی‌بنده که یه نفر باشه.

قانون بازی عوض می‌شه

با یه نفر، شما فاصله و زاویه و زمان رو کنترل می‌کنین. با دو سه نفر، هر ثانیه‌ای که با یکی درگیرین، بقیه دارن از زاویه کورتون جا می‌گیرن. پس هدف عوض می‌شه. دیگه «بردن» معنی نداره. هدف فقط یه چیزه: بیرون رفتن، توی کوتاه‌ترین زمان.

مهم‌ترین اصل: وانستا

همون اشتباهی که سر کلاس می‌بینم. وایسادن یعنی اجازه دادن به محاصره. حرکت مداوم، چرخیدن، عقب‌عقب رفتن اگه لازم شد. کاری کنین مجبور بشن پشت سر هم بیان، نه با هم:

• سمت دیوار یا گوشه یا هر مانعی که یه طرفتون رو ببنده.
• هیچ‌کس پشت سرتون نباشه. حس کردین داره شکل می‌گیره؟ بچرخین.
• درگاه و راهروی باریک دوستتونه. فضای باز، دشمن.

اگه مجبور به درگیری شدین، کدومو بزنین

کتاب‌ها می‌گن «رهبر گروه رو هدف بگیر». حرف قشنگیه. توی تمرین هم جواب می‌ده، چون همه آرومن و می‌شه فکر کرد. ولی راستش، من شک دارم کسی وسط استرس واقعی بتونه وایسه و تحلیل کنه رهبر کدومه. همین درباره «از محیط استفاده کن» هم صادقه. هر دو توصیه درستن، ولی فقط برای کسی که بارها زیر فشار تمرینشون کرده باشه. با خوندن مقاله، هیچ‌کدوم توی لحظه یادتون نمیاد. اینو صادقانه می‌گم چون خود این مقاله هم مقاله‌ست.

پس یه قاعده ساده‌تر بدم که زیر استرس هم بمونه: نزدیک‌ترین تهدید رو بزن و از فضایی که باز می‌شه برای خروج استفاده کن. همین.

زمین ممنوع

توی یکی از همین تمرین‌های گروهی، شاگردی که اتفاقاً کارش توی گراپلینگ خوب بود، با نفر اول رفت زمین. عادتش بود، سال‌ها همینو تمرین کرده بود. دو ثانیه بعد دو نفر دیگه بالای سرش بودن و تمرین همون‌جا تموم شد. کارش تموم بود و خودش هم فهمید.

اینو جدی بگیر: توی سناریوی چند نفره، زمین یعنی پایان. حتی اگه جوجیتسوت عالی باشه. روی زمین از دید بقیه خارجی و در برابر لگد بی‌دفاع. روی پا بمون، هر طور شده.

ربطش به هوش رزمی

این سناریو دقیق‌ترین آزمون هوش رزمیه. چند تهدید هم‌زمان، زمان کم، و ذهنی که باید اولویت‌بندی کنه. کسی که آروم می‌مونه و ساده تصمیم می‌گیره، شانس بیشتری داره تا کسی که ده تا تکنیک بلده و زیر فشار قفل می‌کنه. سر کلاس هم برای همین سناریوی چندنفره رو با شدت کم ولی استرس واقعی تمرین می‌کنیم، نه فقط حرکات رو. درباره انتخاب سبک مناسب دفاع شخصی هم قبلاً مفصل نوشتم.

جمع‌بندی

خلاصه اگه یه چیز بمونه: وانستا. حرکت کن، نذار محاصره شکل بگیره، روی پا بمون، و اولین فرصت خروج رو بگیر. بردن توی این سناریو یعنی سالم بیرون اومدن. هیچ معنی دیگه‌ای نداره. اگه هنوز مقاله زبان بدن و پیشگیری از درگیری رو نخوندی، اول اونو بخون؛ بهترین مبارزه با چند نفر، اونیه که اصلاً شروع نشه.