.png)
اکثر تکنیکهای دفاع شخصی که آموزش داده میشوند، فرض را بر یک مهاجم میگذارند. اما واقعیت خیابان اینطور نیست؛ در تجربه واقعی من -- هم در کلاسهای آموزش دفاع شخصی، هم در دورههای محافظت شخصی -- سناریوی چند مهاجم قوانین کاملاً متفاوتی دارد. تکنیکی که در برابر یک نفر عالی جواب میدهد، در برابر دو یا سه نفر میتواند شما را روی زمین و در محاصره بگذارد.
چرا این سناریو با یکبهیک متفاوت است
در یک درگیری تنبهتن، تمرکز شما فقط روی یک نفر است -- میتوانید فاصله، زاویه و زمانبندی را کنترل کنید. اما وقتی بیش از یک مهاجم هست، هر ثانیه که با نفر اول درگیر میمانید، نفر دوم و سوم فرصت پیدا میکنند از زاویهای که نمیبینید به شما نزدیک شوند. قانون طلایی اینجا فرق میکند: هدف دیگر «برد در نبرد» نیست، هدف «خروج در کوتاهترین زمان» است.
قانون اول: هرگز نگذارید همه همزمان به شما برسند
مهمترین مهارت در این سناریو، مهارت فیزیکی نیست -- جایگیری است. تا جایی که ممکن است، خودتان را طوری حرکت دهید که مهاجمان مجبور شوند پشت سر هم یا از یک زاویه محدود به شما نزدیک شوند، نه اینکه دایرهوار دورتان را بگیرند. برای این کار:
همیشه به سمت دیوار، گوشه، یا هر مانعی حرکت کنید که یک طرف بدنتان را بپوشاند.
هرگز اجازه ندهید کسی پشت سرتان بایستد؛ اگر حس کردید محاصره در حال شکلگرفتن است، سریع بچرخید تا همه در دید شما باشند، حتی اگر یعنی عقبعقب حرکت کنید.
حرکت مداوم و چرخشی بهتر از ایستادن ثابت است؛ ایستادن ثابت دقیقاً همان چیزی است که به گروه اجازه میدهد شما را احاطه کنند.
کدام مهاجم را هدف بگیرید
اگر واقعاً به درگیری فیزیکی رسید، انتخاب هدف تصادفی نیست. دو راهبرد اصلی وجود دارد:
نزدیکترین تهدید -- کسی که همین الان در محدوده ضربه شماست، نه کسی که دورتر ایستاده و فقط داد میزند.
رهبر گروه -- در بسیاری از درگیریهای گروهی، یک نفر محرک اصلی است و بقیه از او پیروی میکنند. یک واکنش قاطع و سریع به همان فرد، گاهی کل گروه را مردد میکند.
در هر دو حالت، هدف ضربهای سریع و قاطع است که بلافاصله فضا برای فرار باز کند -- نه تلاش برای «بردن» درگیری با نفر اول.
استفاده از محیط به نفع خودتان
محیط اطرافتان بزرگترین متحد شماست. یک درگاه باریک یا راهروی تنگ باعث میشود مهاجمان مجبور شوند صف بکشند تا به شما برسند -- دقیقاً همان چیزی که در بالا گفتیم. برعکس، فضای باز و بزرگ (مثل پارکینگ یا میدان) بدترین مکان برای مواجهه با گروه است، چون امکان محاصره کامل وجود دارد. اگر متوجه شدید وارد یک تنش گروهی میشوید، در ذهنتان سریع محیط را اسکن کنید: نزدیکترین راه خروج و نزدیکترین مانع کجاست؟
چرا تکنیکهای زمینی خطرناکاند
در جوجیتسو برزیلی یا کشتی، بردن درگیری به زمین معمولاً یک مزیت است -- اما نه وقتی چند نفر دیگر همان اطراف ایستادهاند. روی زمین ماندن حتی چند ثانیه، یعنی از دید بقیه مهاجمان خارج میشوید و در برابر ضربههای آنها کاملاً بیدفاع میمانید. به همین دلیل، در سناریوی چند مهاجم، همیشه اولویت با ماندن روی پا و در حرکت است، نه با درگیری زمینی، حتی اگر آن سبک را خوب بلد باشید.
ارتباط با هوش رزمی؛ تصمیمگیری زیر فشار جمعی
سناریوی چند مهاجم دقیقاً جایی است که مفهوم هوش رزمی بیشترین تفاوت را ایجاد میکند. زیر فشار چند تهدید همزمان، ذهنی که آموزش دیده باشد چطور آرام بماند و سریع اولویتبندی کند، حتی با تکنیکهای ساده هم میتواند از موقعیت جان سالم به در ببرد؛ در حالی که کسی که فقط تکنیک بلد است اما زیر این نوع فشار قفل میکند، شانس کمتری دارد. برای همین در کلاسها همیشه تأکید میکنم که تمرین سه سبک برتر برای دفاع شخصی باید همراه با تمرین ذهنی زیر فشار باشد، نه فقط تکرار تکنیک در محیط امن باشگاه.
جمعبندی
در برابر چند مهاجم، هدف بردن نیست، خروج است. جایگیری هوشمند، انتخاب درست هدف، استفاده از محیط، و ماندن روی پا، مهمتر از هر تکنیک تکی هستند. اگر پیش از رسیدن به این مرحله میخواهید یاد بگیرید چطور اصلاً از شکلگیری چنین موقعیتی جلوگیری کنید، مقاله زبان بدن و پیشگیری از درگیری را هم بخوانید.
